Шеърҳо аз китоби Интизор-и Шаҳриёр

ТОҶИКИСТОН, ВАТАНАМ Ҳаст дар рўйи замин гўшаи зебо чу биҳишт, Сифаташ кас натавонист ба як бор навишт. Рўдакӣ, Айниву Лоиқ ба сифоташ гуфтанд, Шукр дорам, ки маро низ ҳамин хок сиришт. Тоҷикистон, ту равонӣ ба танам, эй Ватанам, Балки ҷониву ҷаҳонӣ Ватанам, эй Ватанам. Кўҳсорат ба фалак қомати худ боло кард, Конҳои ту пур аз … Читать далееШеърҳо аз китоби Интизор-и Шаҳриёр

Санаҳои муҳими таърихӣ

Соли 1753- ба сари қудрат омадани оли Манғития. Солҳои 1753-1758- ҳукумронии Муҳаммадраҳимхон. Солҳои 1758-1785- ҳукумронии Дониёлбӣ. Солҳои 1785- 1800- ҳукумронии амир Шоҳмурод. Солҳои 1800- 1826- ҳукумронии амир Ҳайдар. Солҳои 1821-1825- шӯриши Хитойқипчоқҳо. Солҳои 1826- 1860- ҳукумронии амир Насрулло. Соли 1837 – ислоҳоти амир Насрулло оиди лашкар. Солҳои 1800- 1810- ҳукумронии Олимхони қӯқандӣ. Солҳои 1810-1822- ҳукумронии … Читать далееСанаҳои муҳими таърихӣ

Бунёди сохтмонҳои азим бунёди рушди кишваранд

Пешрафти давлатро бе сохтмонҳои азим тасаввур кардан ғайриимкон мебошад. Давлатҳои тараққикарда дар ин самт корҳои зиёдеро ба анҷом расонидаанд. Ҳангоми мавҷудияти Иттиҳоди Шӯравӣ Тоҷикистон яке аз давлатҳои қафомонда ба шумор мерафт, соҳаи саноат инкишоф наёфта буд. Маскав аз сохтани иншоотҳои азим дар ин ҷумҳурӣ дурӣ меҷуст. Дар даврони Шӯравӣ сохтани Нақби Анзоб ва нерӯгоҳи барқии … Читать далееБунёди сохтмонҳои азим бунёди рушди кишваранд

Шеърҳо аз китоби Дунёи хаёлот-и Шаҳриёр

ТОҶИКИСТОН Тоҷикистон, бо ҳавоят зиндаам, Бо фурўғи ҷонфизоят зиндаам. Рўдҳоят менавозанд сози ишқ, Бо насими кўҳҳоят зиндаам. Эй Ватан, ин қадр барно гаштаӣ, Пуршукўҳу файзафшон гаштаӣ. Шаҳрҳои тушуда аз нав ҷавон, Бе муҳобо, зеби дунё гаштаӣ. Боз мегирам ба дастам ман қалам, Шеъри нав аз баҳри тумеофарам. То ҷаҳон огаҳшавад аз ҳусни ту, Васфи туаз … Читать далееШеърҳо аз китоби Дунёи хаёлот-и Шаҳриёр

ИСТИҚЛОЛИЯТ ВА АРТИШИ МИЛЛӢ

-Истиқлолият дастоварди муҳимтарину бузург, неъмати бебаҳои ҳама гуна халқу миллат ба шумор меравад. Шарофати ҳамин истиқлолият аст, ки мо соҳиби Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ, Артиши миллӣ, Қувваҳои сарҳадӣ, пули миллӣ ва узви комилҳуқуқи Созмони Милали Муттаҳид ва аъзои чандин созмонҳои бонуфузи байналмилалӣ ҳастем. Таърихи бою куҳан ва интиҳои қарни сипаригардидаи кишварамон воқеаҳои  сиесии бузургеро … Читать далееИСТИҚЛОЛИЯТ ВА АРТИШИ МИЛЛӢ

Душанбе – пойтахти Тоҷикистон

Аҷаб шаҳри дилороӣ Душанбе, Хаёлам зеби дунёӣ Душанбе Душанбе шаҳри зебо ва калонтарини тоҷикон буда, имрӯз пойтахти Тоҷикистони азизамон мебошад. Ҳамаи мо медонем, ки Душанбе пеш аз Инқилоби Октябр як деҳаи хурдакаки камаҳолӣ буд. Бо вуҷуди хурд буданаш дар Бухорои Шарқӣ бо бозорхои калони хариду фурӯши мол маълуму машҳур буд. Одамон аз гирду атроф ва … Читать далееДушанбе – пойтахти Тоҷикистон

МУҚАДАСОТИ МО.

  — Дар Конститутсияи ( Сарқонуни) Ҷумҳурии Тоҷикистон махсус қайд гирифтааст, ки «Рамзҳои давлатии Тоҷикистон Парчам, Нишон ва Суруди Миллӣ аст». Барои ҳар як тоҷикистонӣ Ватан, миллат, забони тоҷикӣ, Парчам, Нишони давлатӣ, Суруди миллӣ муқаддасанд. Мо ба қадри ин муқаддасоти миллии худ бояд бирасем. Хизмат зери Парчами Ҷумҳурии Тоҷикистон дар сафҳои артиши миллиамон қарз ва … Читать далееМУҚАДАСОТИ МО.