Дар одоби сӯҳбат — Саъдии Шерозӣ

Мол аз баҳри осоиши умр аст, на умр аз баҳри гирд кардани мол! Оқилеро пурсиданд, ки некбахт кисту бадбахтӣ чӣст? Гуфт: некбахт он, ки хӯрду кишт ва бадбахт он, ки мурду ҳишт. Макун намоз бар он ҳеч кас, ки ҳеҷ накард, Ки умр дар сари таҳсили мол карду нахӯрд! * * * Ду кас ранҷи … Читать далееДар одоби сӯҳбат — Саъдии Шерозӣ

Мероси Адабӣ — Саъдии Шерозӣ

Эҷодиёти Саъдӣ аз замони донишҷўи мадрасаи Низомияи Бағдод буданаш шурўъ шуд. Даставвал ў ҳам ба форсӣ-тоикӣ ва ҳам ба арабӣ шеър мегуфт. Шеърҳои форсӣ-тоҷикии ўро, ки дар оғози эҷодиёташ ғазалу қитъа ва навъҳои дигари хурди лирика ташкил мекарданд, ба ҳамаи кишварҳои форсизабон мебурданд. Дар омади гап қайд кардан лозим аст, ки Саъдӣ Форсро чун як … Читать далееМероси Адабӣ — Саъдии Шерозӣ

Саъдии Шерозӣ

Бани одам аъзои якдигаранд, Ки дар офариниш зи як гавҳаранд, Чу узве ба дард оварад рўзгор, Дигар узвҳоро намонад қарор. Ту к-аз меҳнати дигарон беғамӣ, Нашояд, ки номат ниҳанд одамӣ! Муслиҳиддин Абумуҳаммад Абдуллоҳ ибни Мушрифиддин ибни Муслиҳиддин Саьдии Шерозӣ соли 1184 дар маркази Форс — шаҳри Шероз ба дунё омадааст. Аз рўи гуфтаи худи Саъдии … Читать далееСаъдии Шерозӣ