Бадриддин Ҳилолӣ — Достони «Лайлӣ ва Маҷнун»

Достони «Лайлӣ ва Маҷнун» нуқтаи баландтарини эҷодиёти Бадриддин Ҳилолист. Мавзўи достон нав нест. Қиссаи Лайлӣ ва Маҷнун ҳанўз дар эҷодиёти шоирони асри X ёдрас шудааст. Ин қисса яке аз афсонаҳои маъмули мардуми араб буда, пас аз истилои арабҳо дар байни халқи мо паҳн мешавад. Бори аввал дар таърихи адабиёти тоҷику форс шоири асри XII Низомии … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Достони «Лайлӣ ва Маҷнун»

Бадриддин Ҳилолӣ — Ҳикоятҳо

Ҳикояти Маҷнун Чу Маҷнун дур монд аз кўи Лайлӣ, Ба оҳу нола гуфто: „Вои Лайлӣ! Надонам бо ғами Лайло чӣ созам, Ба чандин оҳу вовайло чӣ созам? Зи кўяш сад ғаму андўҳ бурдам, Ба зери меҳнати чун кўҳ мурдам. агар боди сабо ояд зи кўяш, Ки бозам зинда гардонад ба бўяш. Чӣ будӣ гар танамро … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Ҳикоятҳо

Бадриддин Ҳилолӣ — Ҷифотулошиқин

«Ҷифотулошиқин» БАЁНИ СУХАН ВА ДАРАҶОТИ ОН Сухан сардафтари девони ишқ аст, Сухан ганҷинаи султони ишқ аст. Зи дил файзе, ки ҷуӣ, ҷуз баён нест, Забони теғ чун теғи забон нест. Сухан зоҳир кунад сўзи ниҳонро, Зи шамъи дил барафрўзад ҷаҳонро. Сухан сарчашмаи дарёи ишқ аст, Сухан сармояи савдои ишқ аст Ки гар бар сафҳаи олам … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Ҷифотулошиқин

Бадриддин Ҳилолӣ — Маснавиёт

Маснавиёти Ҳилолӣ Баъди он ки Ҳилолӣ шоири машҳури ғазалсаро гардида, дар байни аҳли илму адаб эътибори сазовор меёбад, баъзе адибон ўро таъна мекунанд, ки ҳамаи ин шўҳрату дағдаға танҳо дар ғазал аст ва иқтидори ў ба сароидани маснавӣ намерасад. Пас аз ин Ҳилолӣ ба гуфтани маснавиҳо низ камари ҳиммат мебандад. Нахустин маснавии Ҳилолӣ достони «Шоҳу … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Маснавиёт

Бадриддин Ҳилолӣ — Эҷодиёт

Эҷодиёти Бадриддин Ҳилолӣ аз ғазал шурўъ шудааст. Ў аз аввали ҷавонӣ то охири ҳаёти худ ғазал мегуфт ва дар ҳамин жанри лирикӣ истеъдоди фавқулоддае дошт. Ба гуфти Саид Нафисӣ, «беҳтарин шоири ғазалсарои рўзгори худ буд». Ин мулоҳизаро ҳамаи муаллифони сарчашмаҳои замони Ҳилолӣ ба як қавл тасдиқ карда буданд. Далели ин ҳанўз дар рўзгори ҷавонии шоир … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Эҷодиёт

Бадриддин Ҳилолӣ — Ғазалҳо

Аз маснавии «Шоҳу дарвеш» Рўзе аз рўзҳои фасли баҳор, Ки тафовут надошт лайлу наҳор, Ҷамъе аз аҳли табъ дар чамане, Маҷмае сохтанду анҷумане. Гуфтугўи суханварӣ карданд, Даъвии нуктапарварӣ карданд. Нуктадоне, ки дошт маърифате, Хост то ғунчаро кунад сифате. Гуфт: «Дар ғунча гул варақ-варақ аст, Гунбази чархи сабз бар шафақ аст». Дигаре гуфт: «Ҳар кӣ ў … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Ғазалҳо

Бадриддин Ҳилолӣ — Мероси адабӣ

Мероси адабии Ҳилолӣ Бадриддин Ҳилолӣ, асосан, дар байни хосу ом ҳамчун шоири ғазалсаро машҳур гардидааст. Дар ин бора худи адиб чунин мегўяд: Нақди ганҷинаи сухан ғазал аст, Шукри борӣ, ки назми ман ғазал аст. Он, ки назми ғазал тавонад гуфт, Маснавиро чу дур тавонад суфт! Аз ин рў, қисмати зиёди девони Ҳилолиро, ки соли 1521 … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ — Мероси адабӣ

Бадриддин Ҳилолӣ

Шарҳи ҳоли шоир Барои мардуми Ҳирот шаби ҷумъаи соли 1529 як умр шаби бехосият хоҳад монд. Дору гир, доду фарёд, гиряю лобаи кўдакону занон хомўшии шабро халалдор мекард. Ясавулон ва сарбозони Убайдуллохон хонаҳои мардумонро талаю тороҷ мекарданд, одамони «гарданкаш», «ёғӣ» ё шиимазҳабонро ба зиндону қозихона мебурданд. Чор сарбози Убайдуллохон ба назди дарвозае омаданд. Тақ-тақ карданд. … Читать далееБадриддин Ҳилолӣ