Мирзо Турсунзода — Зиндагинома

Устод Мирзо Турсунзода 2 майи соли 1911 дар деҳаи Қаратоғи ноҳияи Ҳисор (ҳозира Шаҳринав) таваллуд ёфтааст. Соли 1930 Дорулмуаллимини Тошкандро ба итмом расонда, ба ҳайси мудири шуъбаи умумӣ ва котиби масъули рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» ва, муддате, дар вазифаи роҳбари қисми адабии Театри давлатии мазҳакаю мусиқии Ленинобод ба номи А.С.Пушкин адои хидмат кардааст. Соли 1935 ба … Читать далееМирзо Турсунзода — Зиндагинома

Робитаҳои иттилоотӣ дар системаи корпоративӣ.

Дар иқтисодиёти давлатҳои тараққикарда ҷойи муҳимро корхонаҳои хурд ва фирмаҳо ташкил медиҳад, ки шумораашон солҳои охир ниҳоят афзудааст. Чуноне ки таҷрибаи ҷаҳонӣ нишон медиҳад, ки корхонаҳои хурд нисбат ба корхонаҳои калон як қатор афзалиятҳо доранд: чандирӣ ва фаврият дар амалиётҳо, мутобиқшавӣ ба шароитҳои муҳит; имконияти бештари амалигардонии ақидаҳо; гирдгардиши баланди сар-моя; ҳамгироии (интеграцией) ҳамаи равандҳои … Читать далееРобитаҳои иттилоотӣ дар системаи корпоративӣ.

Сохтор ва имкониятҳои шабакаи интернетӣ дар системаи идоракунӣ.

Охирҳои cолҳои 70-ум маълум гашт, ки инкишофи андозаҳои Интернет бо инкишофи миқдори гурўҳҳои ба вай ҳавасманд алоқаманд гаштааст. Якчанд органҳои идоракунандае ташкил карда шуд. IAВ (Internet Architecture Board) барои идоракунии инкишофи сохтории шабакаи Интернет машғул буда, IETF (Internet Engineering Task Force) аз зергурўҳҳои корие иборат аст, ки бо ташкил ва тасдиқи стандартҳои Интернет кор мекунанд. … Читать далееСохтор ва имкониятҳои шабакаи интернетӣ дар системаи идоракунӣ.

Сенарияи баргузории ҷашни Меҳргон

Баранда 1: Ай офтоби тобон, бишнав саломи моро. Эй ғунчаи шукфон, бишнав саломи моро. Аз қуллаи Бадахшон то соҳили Зарафшон, Эй халқи Тоҷикистон, бишнав саломи моро. Салому дуруд ба ҳамаи шумо ҳозирини гиромӣ, устодони арҷманд ва хонандагони азиз. Инак гузашти айём рафтуои беисти рӯзу шаб моро ба остонаи баргузории яке аз ҷашнҳои хеле зебову пурфайз … Читать далееСенарияи баргузории ҷашни Меҳргон

Мазмуни барномави сурудхонӣ.

Ҳангоми ёд додани суруд, дар навбати аввал ритм (усул)-и онро ба хонандагон ёд додан лозим аст. Дар оҳанги суруд бояд нотаи ҳаштякии нуқтадор ( .) бо нотаи шонздаҳякӣ ( ) дар зарбу усул якҷоя бо матни шеър дуруст иҷро карда шавад. Диққат дода шавад, ки хусусияти меҳру муҳаббат нисбати кишвару Ватан афзуда, муқаддасоти он чун … Читать далееМазмуни барномави сурудхонӣ.

Қоидаҳои сурудхонӣ.

1. Сурудро ҳам рост истода ва ҳам нишаста хондан мумкин. Ҳангоми иҷрои суруд китфҳо бояд озод бошад (бардошта нашавад). 2. Бо ишораи муаллим пеш аз оѓози сурудхонӣ ва бо аломати зерин — ҳангоми бо нота сароидан, орому озод нафас кашед. 3.Дар мавриди сурудхонӣ ёиҷрои машқҳо баовозихудбештар гўш андохта, ҳаракат кунед, ки овозатон тозаву хушоҳанг барояд. … Читать далееҚоидаҳои сурудхонӣ.

Мавзўъи Фалсафа ва табиати дониши фалсафӣ.

Фалсафа мавзўи баҳси худро дорад, ки принсипан имконпазирии мавқеъгирии он хусусияти хоси фалсафа мебошад. Ин ҳамон соҳаи фаъолияти маънавии Инсон аст, ки дар пояи он рефлексияи худи ҳамин фаъолият ва аз ин рў моҳияти худи инсон ва муаян намудани субъекти маданият, яъне моҳияти муносибати инсон ба олам қарор гирифтааст. Фалсафа на фақат фанни махсуси илмист, … Читать далееМавзўъи Фалсафа ва табиати дониши фалсафӣ.

Фалсафа чист?

Фалсафа манфиати куллии халқ адолати иҷтимоиро ифода карда, воқеят – ҳам воқеяти табии ва ҳам воқеяти иҷтимоиро ба тарзи илмӣ инъикос менамояд. Истилоҳи фалсафа «Ф» маънояш меҳри софия аст, ки онро аксаран «МЕҲРИ ҲИКМАТ» меноманд, вале калимаи юнонии «СОФИЯ» нисбат ба «ҳикмат» хело васеъ ва мураккаб аст. Афлотун дар терминалогияи ғарбӣ калимаи «ФАЛСАФА» -ро собит … Читать далееФалсафа чист?

Офтобпараст: фоида ва зарар.

Аксарияти мардуми рӯи Замин истеъмоли донаи офтобпарастро дӯст медоранд. Гарчанде ин хӯрдании лазиз ба бемории газаки меъда,қарҳаи меъда (язва желудка) ва ҳатто ба шиддатёбии кӯррӯда оварда мерасонад, бо вуҷуди ин одамонро маҷбур карда намешавад, ки аз ин хӯрдании лазиз даст кашанд. Аз сабаби он, ки шумо аз истеъмоли он пурра даст кашида наметавонед, бинобар бояд … Читать далееОфтобпараст: фоида ва зарар.

Диалектика ва моҳияти он.

Диалектика ҳамчун таълимоти фалсафӣ Инкори инкор. Диалектика аз калимаи юнонӣ буда, маънияш суҳбат, мунозира мебошад. Он дар таърихи фалсафа ба маънии гуногун истифода мешавад. Аввалин маротиба Диалектика ҳамроҳи демократия дар Юнони қадим пайдо шуд. Он вақт ҳунари баҳс исбот ва таъкид сохтани дигарон ва ба ин васила дар муҳокимаи корҳои давлатӣ, маҳкамавӣ ва ғайра пайдо … Читать далееДиалектика ва моҳияти он.

Навоӣ ва Лорӣ.

Ба роҳи ишқ агар мушкиле фитад, Фонӣ, Зи рӯҳи Ҳофизу маънии Ҷомияш ҷӯям! * * * «Мавлоно ҳеҷ вақт аз ойини назм холӣ набудаанд». Алишери Навоӣ. Салотину умаро ва вузарову аркони давлат ва машоиху маволӣ ва соири хавосу авоми ҷамеи ақолим пайваста орзуи сӯҳбати ҳазрати эшон дар дил доштанд ва давлати мулозимати эшонро аз ашрафи … Читать далееНавоӣ ва Лорӣ.

Муаммо сабӯи даҳманӣ.

Муиниддин гуфт: — Чунин як масъалаеро аз калонҳо шунидам: ду нафар дар биёбоне мерафтанд. Сабӯи даҳмание пур аз равғани зағир доштанд ва ду сабӯи дигари холӣ доштанд, ки яке ҳафтманӣ ва дигаре семанӣ буд. Дар нисфи роҳ хостанд аз ҳам ҷудо шаванд ва равғани зағирро баробар тақсим кунанд. Чӣ тавр метавонанд, ки онро панҷманӣ1 тақсим … Читать далееМуаммо сабӯи даҳманӣ.

Муаммои рақамҳо.

Ҷомӣ гуфт: — Рақамҳои аз як то нӯҳро дар се қатор сераҳӣ бояд гузошт, ки ҳосили ҷамъ аз ҳама тараф понздаҳ барояд. Ҳама навиштанд: 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9. Қариб ним соат гузашт. Низомиддин Довуд садо баровард: — Ман ёфтам. 15 15 15 15 15 15 6 7 2 15 15 … Читать далееМуаммои рақамҳо.

Ҷамоати панҷгона «Муаммои турнаҳо».

Ин ҷамоати панҷгона дар сабзазорон на танҳо дарс мехонданд, балки сӯҳбатҳои аҷибу ғариби завқовар меоростанд, луғзу чистон мегуфтанд, байтбарак мекарданд, қиссаву ривоят ва латифаю ҳикоятҳои дилангез нақл мекарданд, гоҳе дар майдону хиёбонҳои шаҳр ба тамошои дорбозу хирсбоз мерафтанд. Гоҳе масоили шунидаашонро низ ба ҳам гуфта, таҳлилу тасдиқи онҳоро аз якдигар дархост мекарданд. Рӯзе Камолиддин ҳикоят … Читать далееҶамоати панҷгона «Муаммои турнаҳо».

Дар маҷлиси Ҷомӣ.

Баҳори соли 1483 буд. Ҳар ду писари Хоҷа Аҳрор1 аз Самарқанд ба зиёрати Машҳад рафта, аз он ҷо ба Ҳирот омаданд ва дар Хиёбон меҳмони Ҷомӣ шуданд. Ҷомӣ ба шарафи онҳо зиёфат ороста, дар баробари шогирдонаш баъзе калоншавандаҳоро низ хабар кард. Ҳусайни Бойқаро2 ҳам ба ин маҷлис омад. Сӯҳбат гарм шуд. Ҷомӣ чун ҳарвақта аз … Читать далееДар маҷлиси Ҷомӣ.

Шеъри ростмазмун.

Мегӯянд: шахсе дар назди Мавлоно Ҷомӣ даъвои шеършиносӣ намуда, ба тарзи эътироз ба Мавлоно гуфт: Шеърҳои шумо ҳама cap то cap дурӯғ аст. Аз шумо муносиб он аст, ки шеърҳои ростмазмун гӯед. Ҷомӣ гуфт: — Ин тавр бошад, барои шумо як байти ростмазмун мегӯям, ки хонда завқ кунед. Ва ин байтро навишта дод: Латта дар … Читать далееШеъри ростмазмун.

Саҳви қалам.

Гӯянд Алишери Навоӣ девони қадимии Ҷомиро ба Абдусамад ном котиби хушнавис китобат фармуд. Девон бо лавҳ ва ҷадвалҳои нодиракорона ҳам зинат дода шуда буд. Навоӣ ин нусхаро ба Ҷомӣ дод, ки агар котиб хатое карда бошад, бо қалами худ ислоҳ кунад, ки сабаби обрӯи китоб меша¬вад. Ҷомӣ дид, ки котиб бисёр хато навиш¬та, баъзе лафзҳоро … Читать далееСаҳви қалам.

Соғарӣ.

Соғарӣ шоире буд бадшеър, шӯридаҳол, соддалавҳ, вале ба Ҷомӣ иродатманд буд ва аз ин рӯ гоҳ-гоҳе Ҷомӣ бо ӯ мутоиба мекард. Ҷомӣ дар шаъни ӯ қитъае гуфта буд: Соғарӣ мегуфт: Дуздони маонӣ бурдаанд, Ҳар куҷо дар шеъри ман маънии рангин дидаанд. Дидам аксар шеърҳояшро, яке маънӣ надошт, Рост мегуфт, он ки маъниҳошро дуздидаанд. Манзури Соғарӣ … Читать далееСоғарӣ.

Шаҷара (насабнома).

Шаҷара1 Мавлоно Ҷомӣ аз сарзанишу писханди амалдорони олирутба ҳам ибо намекард, кирдорҳои ношоистаашонро ҳамеша фош менамуд. Воқеан, Низомулмулк, ки вазири Султон Ҳусайни Мирзо буд, насаби худро ба асҳоби пайғамбар ва махсусан ба авлоди амуи ӯ Абдулаббос дуруст карда, шаҷарае нависонда буд ва аз тамоми калоншавандаҳо, қозиву муфтиҳои вилояти Хуросон илтимос мекард, ки ба зери он … Читать далееШаҷара (насабнома).

Пиндорам туӣ…

Мавлоно Ҷомӣ дар маҷлисе ғазале суруд, ки матлааш ин буд: Баски дар ҷони фигору ҷисми беморам туӣ, Ҳар кӣ пайдо мешавад аз дур, пиндорам туӣ. Яке аз шайхзодаҳои шаҳр, ки холӣ аз балоғат набуд ва даъвии шеъру шоирӣ мекард, бар матлаи ғазали Мавлоно Ҷомӣ эътироз намуд ва гуфт: — Ҷаноби Мавлано! Шумо дар ин матлаъ … Читать далееПиндорам туӣ…