«Тоҷикнома»-Дини Зардуштия ва панду ҳикмат дар Авесто (ҳазорсолаи II — асри VII пеш аз мелод). боби 14

Аз китоби «Тоҷикнома»

Боби 14. Дини Зардуштия

ва панду ҳикмат дар Авесто (ҳазорсолаи II — асри VII пеш аз мелод)

Аҳураи Маздо зи Кайҳон бигуфт,
Ки Зардушт зи пайғамбарони накӯст.

Дигар Митраи ор набошад Худо,
Ва Турон зи Ирон набошад ҷудо

Равад Митраи ор ба Лидову Мод,
Ба Мисру ба Бобул, ба Ҳинду чу бод

Худоён, табиатпарастон раванд,
Зи Ирон, зи Турон чу девон раванд

Аз ин баъд худоён ҳама мурдаанд,
Таги реги саҳро ҳама хуфтаанд

Аҳураи Маздо бувад номи ман,
Худованди якто бувад номи ман

Чу Зардушт ба дунё паёмбар шавад,
Расад дини якто — саросар шавад

Авестои Маздо — Худонома аст,
Китоби Худованд ба ҳар хона аст

Китобе зи қонун, зи фарҳанги нур,
Биларзад дили ор зи оҳанги нур

Чу нуре, ки сӯзад ва оташ шавад,
Бисӯзад агар тан — гӯноҳаш равад

Суруде зи Готҳои Маздо бувад,
Дуруде зи наскҳои Ясно бувад

Бишӯрад, биҷӯшад, ки дилҳо кафад,
Бигиряд, бирезад, ки гилҳо кафад

Бисӯзад агар дил — бари Ҳак расад,
Бифтад агар дил — пари Ҳак қапад

Бисӯхтанд дили худ, ки Яздон бувад,
Қапиданд дили худ, ки имон бувад

Бишуд оташи дин — адолат ба ор,
Чу арта ва рамзи ҳимоят ба ор

Дуализми Маздо чу мантиқ шуд,
Сапеду сияҳро чу таҳқиқ шуд

Чаро одами нек нагӯяд дурӯғ,
Дурӯғ одами нек кунад бефурӯғ

Агар некӣ кардан набошад ҳунар,
Бадиро зи некӣ набошад хабар

Ба некон накӯ бош, ба бадҳо на тез,
Накӯӣ зи хотир ба дарё бирез

Сапедӣ ба олам кашид нури рост,
Сияҳро шикаст нур, вале худ кост

Агар бад дар олам сияҳкора аст,
Сияҳдил дар одам сияҳпора аст

Агар гуфтаи дил надорад садо,
Тапидан чу гуфтан набошад садо

Бизад оташи дил, ки пайкар бисӯхт,
Вале найзаи ишқ ба пайкар бидӯхт

Агар зан чу модар ва хоҳар бувад,
Падарро зи хоҳар на додар бувад

Падар худ зи модар на хоҳар кунад,
Ва модар падарро на додар кунад

Агар гарм ба сардӣ на ҷангида аст,
Баландӣ ба пастӣ на афтида аст

Агар гарму сармо насозанд ба ҳам,
Яху оби тарма набошанд ба ҳам

Агар сар бувад хам, ба боло шавад,
Сари хам зи боло на воло шавад

Набинад дигар чашми бино ҷаҳон,
Агар чашми бино надорад забон

Чу оташ хамӯш шуд, на хокистар аст,
Биафтад дар он чӯб зи нав ахтар аст

Агар рӯшан аст дӯсти торики шаб,
Чу сӯбҳе канад пӯсти торики шаб

Агар гул нарӯяд, ба хор аст гул,
Барояд зи гул хор, баҳор аст гул

Хазонро гулистон расонад баҳор,
Гулистон хазонро намонад қарор

Кӯҳистон ба водӣ диҳад оби нарм,
Кишоварз зи гандум кунад нони гарм

Сакоӣ зи сахро ба водӣ расад,
Ба рустои водӣ ба шодӣ расад

Расад дони гандум зи Маздои нур,
Ба рустои мардум ба фардои дур

Кишоварзи гандум тамаддун шавад,
Тамаддуни мардум ба гардун шавад

Тамаддуни орӣ зи Зардушт шуд,
Кӯхистони тоҷик варо пушт шуд

Авесто ба мардум чу имон шуд,
Чу имони Зардушти инсон шуд

Расид нури Маздо, ки Наврӯз шуд,
Кӯҳистони тоҷик дилафрӯз шуд

Бисӯхт оташи дил, ки оин шуд,
Бисӯхтанд Авесто, вале дин шуд

(دین زردشتیه و پند و حکمت در اوستا (هزارسالة 2-عصر 7 پیش از میلاد

اهوره مزدا ز کیهان بگفت،
که زردشت ز پیغمبران نکوست

دیگر میترة آر نباشد خدا،
و توران ز ایران نباشد جدا

رود میترة آر به لیدا و ماد،
به مصر و به بابل، به ایلّین چو باد

خدایان، طبیعتپرستان روند،
ز ایران، ز توران چو دیوان روند

از این بعد خدایان همه مُردهاند،
تگ ریگ صحرا همه خفتهاند

اهوره مزدا بود نام من،
خداوند یکتا بود نام من

چو زردشت به دنیا پیامبر شود،
رسد دین یکتا-سراسر شود

اوستای مزدا-خدانامه است،
کتاب خداوند به هر خانه است

کتابی ز قانون، ز فرهنگ نور،
بلرزد دل آر ز آهنگ نور

چو نوری، که سوزد و آتش شود،
کند پاک اگر تن-گوناهش رود

سرودی ز گاتهای مزدا بود،
درودی ز نسکهای یسنا بود

بشورد، بجوشد، که دلها کفد،
بگرید، بریزد، که گلها کفد

بسوزد اگر دل-بر حک رسد،
بفتد اگر دل-پر حک قپد

بسوختند دل خود، که یزدان بود،
قپیدند دل خود، که ایمان بود

بشد آتش دین-عدالت به آر،
چو ارته و رمز حمایت به آر

دئالیزم مزدا چو منطق شد،
سپید و سیه را چو تحقیق شد

چرا آدم نیک نگوید دروغ،
دروغ آدم نیک کند بیفروغ

اگر نیکی کردن نباشد هنر،
بدی را ز نیکی نباشد خبر

به نیکان نکو باش، به بدها نه تیز،
نکویی ز خاطر به دریا بریز

سپیدی به عالم کشید نور راست،
سیه را شکست نور، ولی خود کاست

اگر بد در عالم سیهکاره است،
سیهدل در آدم سیهپاره است

اگر گفتة دل ندارد صدا،
تپیدن چو گفتن نباشد صدا

بزد آتش دل، که پیکر بسوخت،
ولی نیزة عشق به پیکر بدوخت

اگر زن چو مادر و خواهر بود،
پدر را ز خواهر نه دادر بود

پدر خود ز مادر نه خواهر کند،
و مادر پدر را نه دادر کند

اگر گرم به سردی نه جنگیده است،
بلندی به پستی نه افتیده است

اگر گرم و سرما نسازند به هم،
یخ و آب ترمه نباشند به هم

اگر سر بود خم، به بالا شود،
سر خم ز بالا نه والا شود

نبیند دیگر چشم بنا جهان،
اگر چشم بنا ندارد زبان

چو آتش خموش شد، نه خاکستر است،
بيفتد در آن چوب ز نو اختر است

اگر روشن است دوست تاریک شب،
چو سوبهی کند پوست تاریک شب

اگر گل نروید، به خار است گل،
برآید ز گل خار، بهار است گل

خزان را گلستان رساند بهار،
گلستان خزان را نماند قرار

کوهستان به وادی دهد آب نرم،
کشاورز ز گندم کند نان گرم

سکایی ز صخرا به وادی رسد،
به روستای وادی به شادی رسد

رسد دان گندم ز مزدای نور،
به روستای مردم به فردای دور

کشاورز گندم تمدّن شود،
تمدّن مردم به گردون شود

تمدّن عاری ز زردشت شد،
کوخستان تاجیک ورا پشت شد

اوستا به مردم چو ایمان شد،
چو ایمان زردشت انسان شد

رسید نور مزدا، که نوروز شد،
کوهستان تاجیک دلافروز شد

بسوخت آتش دل، که آیین شد،
بسوختند اوستا، ولی دین شد

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *