«Тоҷикнома»-Ҳахоманишиҳо ва Куруши Кабир (солҳои 558—330 пеш аз милод). боби 6

Аз китоби «Тоҷикнома»

Боби 6. Ҳахоманишиҳо ва Куруши Кабир
(солҳои 558 — 330 пеш аз милод)

Ҳахоманишиҳо дар Ирон буд,
Дусад сол зи таърихи шоҳон буд.

Ҳахома ба Бобул чу лашкар кашид,
Шаҳаншоҳи Ирон ба Ховар расид.

Куруш рафт ба Бобул зи Ирони нав,
Ба Бобул Куруш рафт чу имони нав.

Яҳудон зи зиндон бурун омаданд,
Куруш гуфт: яҳудон ҳама одаманд.

Яҳудони Бобул асирон буданд,
Асирони таъриху виҷдон буданд.

Яҳуди Фаластин пароканда буд,
Ба зиндони Бобул «паноҳанда» буд.

Куруш даст ба девори зиндон зад,
Ба виҷдони Бобул чу имон зад.

Аз ин баъд зи Бобул на имон монд,
На кишвар, на таърих, на инсон монд.

Яҳудии озод пароканда шуд,
Ба Исои Масеҳ ҳамоянда шуд.

Вале чун Исои Масеҳ дар калом,
Надид нақши ҷовид Курушро чу ном.

Куруш шоҳи одил дар Ирон буд,
Ба меҳан чу афсар ва виҷдон буд.

Нагуфтаст, ки Зардушту пайғомбар аст,
Чу Митро ба шоҳон сару довар аст.

Ҳама умри эшон сари ҷанг буд,
Барои Ватан лашкари нанг буд.

Ба Шимол, ки Турони оянда буд,
Ба Турон, ки Ирони оянда буд,

Куруш баъди Бобул бизад лашкараш,
Ба аҷдоди тоҷик бизад пайкараш.

Тамириси сакхо, ки шаҳзода буд,
Курушро надида, на ранҷонда буд.

Куруш бо шаҳи сак на ошиқ буд,
Чу ошиқ ба меҳан ва содиқ буд.

Дар ин ҷанг Тамирис чу модар набуд,
Писар бе падар буду додар набуд.

Биафканд ба доми Куруш чун писар,
Писар кушту модар набуд бе хабар.

Вале нанги модар зи нав зинда шуд,
Ба номӯси модар чаро ханда шуд.

Тамирис ба виҷдони худ аҳд кард,
Ба хуни шаҳаншоҳи худ қасд кард.

Курушро бибурд ӯ ба дунболи худ,
Ба Сурху Зару Сиру Хингобрӯд.

Кӯҳистон ба лашкар на майдон шуд,
Курушро Кӯҳистон чу зиндон шуд.

Тамирис бурид сар Курушро ба теғ,
Чу гурге бирехт хуни ӯ бе дареғ.

Ба машкоби об хуни ӯ пур кард,
Сарашро ба он монду чун гӯр кард.

Бигуфташ: бихӯр хуни худ, сер шав,
Ба дунёи фонӣ зи нав шер шав.

Кӯҳистони тоҷик чӣ пайкар гирифт,
Курушро заминаш чу афсар гирифт.

Ҳахома Кӯҳистон чу Турон кард,
Аз ин баъд чу сарҳад ба Ирон кард.

ایران قدیم و کوروش کبیر 

هخامنشینها در ایران بود،
دوصد سال ز تاریخ شاهان بود.

هخامه به بابل چو لشکر کشید،
شهنشاه ایران به خاور رسید.

کوروش شد شهنشاه ایران نو،
به بابل کوروش شد چو ایمان نو.

یهودان ز زندان برون آمدند،
کوروش گفت: یهودان همه آدمند.

یهودان بابل اسیران بودند،
اسیران تاریخ و وجدان بودند.

یهود فلستین پراکنده بود،
به زندان بابل «پناهند» بود.

کوروش دست به دیوار زندان زد،
به وجدان بابل چو ایمان زد.

از این بعد ز بابل نه ایمان ماند،
نه کشور، نه تاریخ، نه انسان ماند.

یهودی آزاد پراکنده شد،
به اسای مسیح هماینده شد.

ولی چون اسای مسیح در کلام،
ندید نقش جاوید کوروش را چو نام.

کوروش شاه عادل در ایران بود،
به میهن چو افسر و وجدان بود.

نگفتست، که زردشت و پیغامبر است،
چو میت را به شاهان سر و د‌آور است.

همه عمر ایشان سر جنگ بود،
برای وطن لشکر ننگ بود.

به شمال، که توران آینده بود،
به توران، که ایران آینده بود،

کوروش بعد بابل بزد لشکرش،
به اجداد تاجیک بزد پیکرش.

تمیریس سکخا، که شهزاده بود،
کوروش را ندیده، نه رنجانده بود.

کوروش با شه سک نه عاشق بود،
چو عاشق به میهن و صادق بود.

در این جنگ تمیریس چو مادر نبود،
پسر بی پدر بود و دادر نبود.

ب‌افکند به دام کوروش چون پسر،
پسر کُشت و مادر نبود بی خبر.

ولی ننگ مادر ز نو زنده شد،
به ناموس مادر چرا خنده شد.

تمیریس به وجدان خود عهد کرد،
به خون شهنشاه خود قصد کرد.

کوروش را ببُرد او به دنبال خود،
به سرخ و زر و سرّ و خنگابرود.

کوهستان به لشکر نه میدان شد،
کوروش را کوهستان چو زندان شد.

تمیریس برید سر کوروش را به تیغ،
چو گرگی بریخت خون او بی دریغ.

به مشکاب آب خون او پُر کرد،
سرش را به آن ماند و چون گور کرد.

بگفتش: بخور خون خود سیر شو،
به دنیای فانی ز نو شیر شو.

کوهستان تاجیک چه پیکر گرفت،
کوروش را زمینش چو افسر گرفت.

هخامه کوهستان چو توران کرد،
از این بعد چو سرحد به ایران کرد.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *