«Тоҷикнома»- Давлати Каёниён ва Рустами Достон. боби 4

Аз китоби «Тоҷикнома»

Боби 4. Давлати Каёниён ва Рустами Достон

(ҳазорсолаи II то соли 558 пеш аз мелод)

Бирафтанд ҳама шоҳи Пешдодиён,
Ба таърихи ин кишвари Ориён.

Бирафтанду хуфтанд ба зери замин,
Аз ин баъд шуданд марзу хори замин.

Чу Ҷамшед дигар шоҳи орӣ набуд,
Ба ҷуз чангу оташ ва хорӣ набуд.

Чаро шоҳи Заҳҳок зи мардум кушт,
Ба меҳан, ба модар бизад теғу мушт.

Дигар шоҳи орй чу Афросиёб,
Бизад лашкари худ ба саҳрову об.

Лаби рӯди Ому бибурд лашкараш,
Самарқанд бишуд хону тоҷу сараш.

Аз ин дам, ки сарҳад ба Турон расид,
Зи нав кӯчии сак ба Ирон расид.

Ба Ирон зи Турон вазид боди ҷанг,
Аз ин ҷанг заминро бишуд сурх ранг.

На Шаҳрии ромон, на Заҳҳок монд,
Манучеҳри Пешдод таги хок монд.

На Гаршаспу Зобзуи Пешдод монд,
На осори Ҷамшеду аҷдод монд.

Ба шоҳони Каёну Иронзамин,
Расид ҷангу шуриши саҳрозамин.

Ҳама марди Ирон ба Турон рафт,
Ва Қубоду Ковус зи шоҳон рафт.

Сиёвуши Ковус, ки шаҳзода буд,
Сари худ ба Афросиёб дода буд.

Бикуштанд Сиёвуш, ки Ирон мурад,
Падаршоҳи Ковус зи шоҳон мурад.

Вале Кайки Ковус ба Рустам гуфт:
Бизан оташи ҷанг, ки Турон бисӯхт.

Бизан сар шаҳи Тур, ки ҷанг оварад,
Ба қасди Сиёвуш, ки нанг оварад.

Дар ин ҷанг Сиёвуш зи нав зинда шуд,
Чаро нангу номуси оянда шуд.

Ва Рустам чу Достони «Шоҳнома» шуд,
Ба Фирдавсии Тӯс сари хома шуд.

Чу Ирон шикаст Тур, каме пора шуд,
Ва мардум ба саҳро чу овора шуд.

Аз ин баъд ба Турон дигар ҷанг буд,
Ба кӯчии саҳрову бо чанг буд.

Чаро ҷанг аз ин баъд ба Турон буд,
Магар ҷанги шоҳон ба девон буд?

Магар деви Ирон зи Турон буд,
Магар аҳли Турон зи девон буд?

Тамаддуни орӣ чаро ҷанг кард,
Дили нарми худро чаро санг кард?

Чаро Золу Рустам, ки орӣ буданд,
Ба шоҳон чу дастони ёрӣ буданд,

Бирафтанд ба Турон бисӯхтанд замин,
Сару хуни Турон бирехтанд замин?

Чаро шоҳи орӣ писар кушта шуд,
Ва Суҳроб зи дасти падар кушта шуд?

Тамаддуни орӣ магар ҷанг буд,
Ва кучии орӣ магар чанг буд?

Тамаддуни орӣ ба Турон нарафт,
Ва Зардушти орӣ ба Турон нарафт?

Аз ин баъд чаро ҷанг чу достон шуд,
Чаро Коваи ҷанг дирафшон шуд?

Каёнро тамаддун дигар ҷанг буд,
Хиёнат ба Зардушту найранг буд?

Магар тоҷики мо зи Турон набуд,
Самарқанди Турон чу Ирон набуд?

Магар Рустами мо зи тоҷик набуд,
Сиёвуш ба Турон чу ошиқ набуд?

Ва ин ҷанги Рустам ба Турон чаро,
Ба аҷдоди точику Ирон чаро?

Дар он вақт, ки турке зи Турон набуд,
Ба ҷуз қавми орӣ зи Ирон набуд.

Ва сакҳои Турон зи орӣ буданд,
Ва шоҳони Турон зи орй буданд.

Чу Турону Ирон ҳама орӣ буд,
Ва Зардушту имон ҳама орй буд.

Кӯҳистони тоҷик, ки Зардушт дошт,
Ба Ирони орӣ сару пушт дошт.

Ривоят аз ин қисмати Ориён,
Вале шуд ба Ирон чунин достон.

دولت کیانیان و رستم داستان 

برفتند همه شاه پیشدادیان،
به تاریخ این کشور آریان.

برفتند و خفتند به زیر زمین،
از این بعد شدند مرز و خار زمین.

چو جمشید دیگر شاه عاری نبود،
به جز چنگ و آتش و خواری نبود.

چرا شاه ضحّاک ز مردم کُشت،
به میهن، به مادر بزد تیغ و مشت.

دیگر شاه آری چو افراسیاب،
بزد لشکر خود به صحرا و آب.

لب رود آموببُرد لشکرش،
سمرقند بشد خان و تاج و سرش.

از این دم، که سرحد به توران رسید،
ز نو کوچی سک به ایران رسید.

به ایران ز توران وزید باد جنگ،
از این جنگ زمین را بشد سرخ رنگ.

نه شهری رامان، نه ضحّاک ماند،
منوچهر پیشداد تگ خاک ماند.

نه گرشسپ و زابزوی پیشداد ماند،
نه آثار جمشید و اجداد ماند.

به شاهان کیان و ایرانزمین،
رسید جنگ و شوریش صحرازمین.

همه مرد ایران به توران رفت،
و قباد و کاووس ز شاهان رفت.

سیاوش کاووس، که شهزاده بود،
سر خود به افراسیاب داده بود.

بکُشتند سیاوش، که ایران مورد،
پدرشاه کاووس ز شاهان مورد.

ولی کیک کاووس به رستم گفت:
بزن آتش جنگ، که توران بسوخت.

بزن سر شه تور، که جنگ آورد،
به قصد سیاوش، که ننگ آورد.

در این جنگ سیاوش ز نو زنده شد،
چرا ننگ و ناموس آینده شد.

و رستم چو داستان «شاهنام» شد،
به فردوسی توس سر خامه شد.

چو ایران شکست تور، کمی پاره شد،
و مردم به صحرا چو آواره شد.

از این بعد به توران دیگر جنگ بود،
به کوچی صحرا و با چنگ بود.

چرا جنگ از این بعد به توران بود،
مگر جنگ شاهان به دیوان بود؟

مگر دیو ایران ز توران بود،
مگر اهل توران ز دیوان بود؟

تمدّن عاری چرا جنگ کرد،
دل نرم خود را چرا سنگ کرد؟

چرا زال و رستم، که عاری بودند،
به شاهان چو دستان یاری بودند،

برفتند به توران بسوختند زمین،
سر و خون توران بریختند زمین؟

چرا شاه عاری پسر کُشته شد،
و سهراب ز دست پدر کُشته شد؟

تمدّن عاری مگر جنگ بود،
و کوچی عاری مگر چنگ بود؟

تمدّن عاری به توران نرفت،
و زردشت عاری به توران نرفت؟

از این بعد چرا جنگ چو داستان شد،
چرا کاوة جنگ درفشان شد؟

کیان را تمدّن دیگر جنگ بود،
خیانت به زردشت و نیرنگ بود؟

مگر تاجیک ما ز توران نبود،
سمرقند توران چو ایران نبود؟

مگر رستم ما ز تاجیک نبود،
سیاوش به توران چو عاشق نبود؟

و این جنگ رستم به توران چرا،
به اجداد تاچیک و ایران چرا؟

در آن وقت، که ترکی ز توران نبود،
به جز قوم عاری ز ایران نبود.

و سکهای توران ز عاری بودند،
و شاهان توران ز آری بودند.

چو توران و ایران همه عاری بود،
و زردشت و ایمان همه آری بود.

کوهستان تاجیک، که زردشت داشت،
به ایران عاری سر و پشت داشت.

روایت از این قسمت آریان،
ولی شد به ایران چنین داستان.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *