Ҳасанак афсона

Дар олам Ҳасанак ном ҷавоне буд. Шаҳр ба шаҳр мегашту деҳ ба деҳ. Рӯзе Ҳасанак ба шаҳре омад. Дар он ҷо мардум камбағалона зиндагонӣ мекарданд. Бисёриҳо аз гуруснагӣ мемурданд. Бисёре аз хонаҳо холӣ буд.
Ҳасанак ба кӯҳ рафта, ҳезум ҷамъ кард. Баъд ба шаҳр оварду фурӯхт. Боз ба кӯҳ рафту ҳезум ҷамъ карду оварда фурӯхт…

Афсонаи ду бузича

Буд набуд, ду бузича буд, яке сиёҳу дигаре сафед. Бузичаҳо дар ду канори ҷӯй мечариданд…
Эй ҷӯра, ба ин тараф гузар якҷоя бозӣ мекунем! -гуфт рӯзе бузичаи сиёҳ ба сафед.
Не,ту худат ба ин тараф биё! -гуфт бузичаи сафед.
Хуб, ман ба назди ту мегузарам, гуфт бузичаи сиёҳ.
Не ман назди ту меравам! -гуфт бузичаи сафед…

Дар одоби сӯҳбат — Саъдии Шерозӣ

Ду кас ранҷи беҳуда бурданду саъйи бефоида карданд: яке он, ки андӯхту нахӯрд ва дигар он, ки омӯхту амал накард.

Илм чандон, ки бештар хонӣ,
Чун амал дар ту нест, нодонӣ!
На муҳаққиқ бувад, на донишманд,
Чорпое бар ӯ китобе чанд!

Ҳасанак афсона

Дар олам Ҳасанак ном ҷавоне буд. Шаҳр ба шаҳр мегашту деҳ ба деҳ. Рӯзе Ҳасанак ба шаҳре омад. Дар он ҷо мардум камбағалона зиндагонӣ мекарданд. Бисёриҳо аз гуруснагӣ мемурданд. Бисёре аз хонаҳо холӣ буд.
Ҳасанак ба кӯҳ рафта, ҳезум ҷамъ кард. Баъд ба шаҳр оварду фурӯхт. Боз ба кӯҳ рафту ҳезум ҷамъ карду оварда фурӯхт…

Афсонаи ду бузича

Буд набуд, ду бузича буд, яке сиёҳу дигаре сафед. Бузичаҳо дар ду канори ҷӯй мечариданд…
Эй ҷӯра, ба ин тараф гузар якҷоя бозӣ мекунем! -гуфт рӯзе бузичаи сиёҳ ба сафед.
Не,ту худат ба ин тараф биё! -гуфт бузичаи сафед.
Хуб, ман ба назди ту мегузарам, гуфт бузичаи сиёҳ.
Не ман назди ту меравам! -гуфт бузичаи сафед…

Дар одоби сӯҳбат — Саъдии Шерозӣ

Ду кас ранҷи беҳуда бурданду саъйи бефоида карданд: яке он, ки андӯхту нахӯрд ва дигар он, ки омӯхту амал накард.

Илм чандон, ки бештар хонӣ,
Чун амал дар ту нест, нодонӣ!
На муҳаққиқ бувад, на донишманд,
Чорпое бар ӯ китобе чанд!

Боғдорӣ.

Боғдорӣ яке аз соҳаҳои муҳими кишоварзии Тоҷикистон ба шумор рафта, барои баланд бардоштани сатҳи зиндагии мардум ёрии калон мерасоанд. Барои саломатии одамон меваҷот кумаки калон мерасонад, чунки дар таркиби мевагиҳо бисёр маводҳои зарурӣ ба монанди витиаминҳо, сафедаҳо, ангиштобаҳо, чарбҳо, қанд ва ғайраҳо мавҷуд мебошад….

Одоби шогирд

Ҳеҷ коре бе устоде муяссар намешавад, ва ҳар ки бе устод коре кунад бебунёд бошад. Одоби шогирд ин аз муаллим вобастааст ва баъд аз оила, сарчашма мегирад. Кӯдаке, ки аз хурди бо ақлу тамиз аст то охири умр ҳамин хел меравад. Ва инсоне, ки аз хурди бе ақлу бе фаросат бошад ҳамин тавр ба балоғат мерасад. Ва аз ӯ умеде пойдор намешавад…

Одоби хӯрдан

Шустани дасту даҳон қабл ва баъд аз хӯрдани ғизо мӯҷиби баракати ғизо аст.
Қабл аз хӯрдани ғизо «Бисми-л-Лоҳ» бигӯ.
Бо дасти рост бихӯр.
Аз ҷулӯи худ ғизо бихӯр, яъне ба ҳар тарафи коса даст наандоз ва аз пеши худат бихӯр.
Ҳаргиз бо дасти чап хӯрду нӯш макун, зеро Шайтон бо дасти чап мехӯрад ва менӯшад.

Диалектика – чун назарияи умумии инкишоф.

Дар мархалаи кадимтарини маданияти  инсони, ки бо «типи асотирии тафаккур» ном чиз алокаманд аст, дастури аз руи характераш идеалис-тии «чонбахшй» ба объектхои олами моддй, ба онхо нисбат додани хосиятхои психологии ба худи инсон хос асоси чахонфахмии аслан хамаи халкхои кадима карор гирифта буд. Ва­ле чунин чахонфахмии идеалистй холо ба маънои тамоми ка­лима фалсафа набуд…

Муаммоҳои гузариш ба низоми иқтисоди сабз

Андешаи ҳокимон барои мардуми ҳамаи давру замон аҳамияти бузурги таърихию стратегӣ дорад, зероҳаёт бидуни татбиқи ғояи онҳо мукаммал буда наметавонад. Дар масири таърих инсоният ҳеҷ гоҳ чунимрӯз барои рушд ва инкишоф додани сохтори тафаккуру андешаҳои худ имконият фароҳам наоварда буд.

Фалсафаи форсу тоҷик дар аҳди қадим

  Фалсафаи тоҷик дар аҳди бостон. Таълимоти зардуштия, монавия ва маздакия. Таълимоти зурвония, даҳрия, табоия.   ФАЛСАФАИ ТОҶИК ДАР АҲДИ БОСТОН. ТАЪЛИМОТИ ЗАРДУШТИЯ, МОНАВИЯ ВА МАЗДАКИЯ     3ардуштия – ақоиди …

Дониш хоҳӣ, такрор кун!

Пас, бисёр кӯшиш мебояд, то ҳар вақт омӯхт. Агар манбаи омӯзишие пайдо нашуд, аз нодон метавон чизе омӯхт ва бо чашми дил ба ӯ нигарист ва бо басорати ақл бар вай …